Kay Ron Jeremy Ang Kahu-hulihang Yosi

August 6, 2011 § 5 Comments

Habang tinitipa ko ang mga letra para sa entry na ito ay kasalukuyan ko ring hinihithit ang aking kahuli-hulihang yosi.

Sa aking super-gigantic-mega-gargantuan na katawan ay may isang maliit na bagay na balang araw eh papaslang sa’kin. It’s in the genes. My mom died dahil sa cancer at gayundin ang aking lola. Ayokong dumagdag sa listahan ng mga nasawi dahil sa traydor na cancer. Ako ang nag-alaga sa lola ko bago siya mamatay and my life is not gonna end as lame as cancer. I planned to die as a man na magiging national issue ang kamatayan, either heroic o may gagawin akong kagaguhan sa gobyerno. And yes, I also came from a political family. Lahat naman ata tayo ‘di ba? May kamag-anak tayo na nakaupo sa gobyerno. Ang lolo ng lolo ko ay dating mayor, ang lolo ko nagsilbi sa gobyerno, ang brother-in-law ng lola ko ay dating mayor, ang kuya ko e dating S.K chairman at ang ate ko ay dating presidente ng fans club ni Sheryl Cruz. LOL

Tulad ng ate ko e may iniidolo rin ako. Si Ron Jeremy, ang aking idolo dahil sa likod ng kanyang nakakadiring itsura ay nakakabembang siya ng mga dilag na pantasya ng mga kabataan. Porn are for teenagers tulad ng pagjajakol. Guilty! Eh ano naman ngayon? Teenager ako na na-trap sa twenty-something na katawan. Ayokong maging Ron Jeremy habang buhay, gusto kong maging Peter North. Hindi ako panget na tipong “pantawid gutom din yan” pero hindi naman ako sobrang gwapo na tipong pagpapantasyahan mo kapag nag-iisa ka. Sakto lang. Ang problema lang talaga eh mataba ako. An Asian dude with a huge belly. Get the picture? Tangina mo, 11 and a half ang size ng sapatos ko! Hihi

Matagal ko nang balak magpapayat. ‘Nung kinse ako eh pinangako ko sa sarili ko na pagdating ko ng 25 ay mapapasali na din ako sa listahan ng pinaka-hot na bachelors. Dream big ikaw nga. Ngayong isang taon at ilang buwan na lang ay magiging silver-man na ako. Kung saka-sakali man may maimbentong time machine pagtuntong ng ika-dalawampu’t limang kaarawan ko at maisipan ng aking 25 year old self na bumalik sa nakaraan 10 years ago eh ayoko namang madisappoint ‘yung kinse anyos na binatang iyon na kakatikim pa lang ng luto ng Diyos at ayoko ding makita ng aking 25 year old self ang naagnas na bangkay ng 35 years old na Ferbert Baustista kung sakali man na maisipan din niyang bumisita sa future.

Nasimulan ko na ang nobela ko, kwento ng isang obese na lalake at ayokong hindi maging mala-Disney Movie ending ang pagwawakas nito. Naghahangad tayong lahat ng happy ending at ayokong mauwi sa trahedya ang huling kabanata ng aking nobela.

Ang pulitika ay nasa dugo ko pero hindi ako magpapangako, balang araw may makikita na lang kayong larawan sa blog ito at mapapa-Putangina na lang kayo.

Sabay ng pagtatapos ng entry na ito ay ng huling hithit sa yosing nagsilbing kaibigan na unti-unti tumatraydor sa’kin.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
At ilang segundo pa lang mula sa huling yosi ko ay naglalaway na ako. Putangina lang.

§ 5 Responses to Kay Ron Jeremy Ang Kahu-hulihang Yosi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Kay Ron Jeremy Ang Kahu-hulihang Yosi at Kokey Monster.

meta

%d bloggers like this: